همچنان پا به پای اتفاقات می آید. از سوختن ستاره ها گرفته تا غمگینی قناری هایی که در این حالت قادر به خواندن نیستند و خواندن برایشان سم می شود ، تا دلگیری پروانه ها و ریختن تمامی نقش و نگارهای آنها. و اینها همچنان نشانه ای بر غریبه بودن راوی ست در مقابل این همه اشک و درد معشوق. او اینگونه به پایان نزدیک می شود.

وقتي تو گريه ميكني
شك ميكنم به بودنم
پر ميشم از خالي شدن
گم ميشه چيزي از تنم

اسير بي وزني ميشم
رها شده تو يك قفس
كلافه ميشم از خودم
خسته ميشم از همه كس

بعد از این همه غریبگی ، او به وجودش شک می کند. آیا معشوق او را در کنار این همه غمگینی نمی بیند ؟ آیا او نمی تواند دلیلی بر شادی اش باشد یا حتی دلیلی بر تسکین درد هایش ؟ اما او همچنان مشکوک است به وحودش و به لحظات با هم بودنشان. سنگینی یک گریه بر ثانیه هایشان پرده انداخته و راوی را خالی از ترانه گی می کند. راوی در خلا رها می شود و گویی  این خلا برای او به مانند یک قفس کوچک است. او از همه چیز و همه کس خسته است. این غریبگی به دلش نمی شیند. خود را در فراموشی یک عشق می بیند. آیا وافعا" معشوقش او را در کنارش نمی بیند ؟