مي خواهم از تو بنويسم يا بهتر بگويم مي خواهم از صداي تو بنويسم ‚ صدايي كه در ابعاد اين جهان كوچك  نمي گنجد. صدايي كه آنقدر عاشق است كه حتي در اعتراضش نيز عشق را سپر ميكند. حدود دو ماهي ميشود كه روزه صدايت را گرفته ام ‚ گفتم تا آلبوم جديدت نيايد ديگر به صدايت دل ندهم. اعتراف ميكنم كه تازه  فهميدم كه چه غنيمتي است صداي تو و آهنگهايت.

 در اين دو ماه هرچه صداي زيبا بود چه خانگي و چه غير خانگي گوش دادم ‚ از ابراهيم تاتليس و گوخان اوزان ترك بگير تا راغب علامه عرب ‚ از داريوش و گوگوش و فرامرز اصلاني خودمان بگير تا مايكل بولتن و كريس دي برگ و پاواروتي .

خلاصه هرچه بود با گوش دل گوش دادم و حقيقتا با تك تكشان زندگي كردم ‚ هركدام عالمي داشتند پر از زيبايي و هنر ناب . در كارنامه هنري هر يك از اين بزرگان شاهكارهايي جاي گرفته بودند كه مو را به تن راست ميكرد. حتي براي فهم بيشتر كارهاي غير خانگي به دنبال ترجمه ترانه هايشان به فارسي رفتم و عرب و ترك و انگليسي را به زبان مادري برگرداندم و بارها و بارها به اين ترانه ها گوش دادم.

حقيقتا موسيقي يكي از زيباترين عوالم هنري دنياست حال از هر فرهنگي نشات گرفته باشد و يا از هر زباني و يا از هر ديني ‚ هرچه هست زيباييست . چه موسيقي بي كلام باشد چه با كلام . انسان را ميبرد به ناكجا آبادي كه  خود حقيقت است.

پيش از اين  دو ماهي كه بي صداي تو طي شد يا  صداي تو را گوش ميدادم و يا كارهاي بي كلام عزيزاني چون جيمز هورنر و محمد رضا عليقلي و احمد پژمان و ديگر هنرمندان عرصه موسيقي بي كلام را . حسن اين دو ماه اين بود كه كلي  هنرمند خوب پيدا كردم كه ميتوانم در انتظار كارهاي جديدشان باشم و گستره شنوايي خودم را بالاتر بردم .

اما از اين حسن بالاتر  حس افتخار و غروري بود كه همينك وجودم را لبريز كرده ‚ آن هم افتخار داشتن آوازخواني چون  تو در سرزمين آبا و اجداديمان است . براي همين حس افتخار است كه همينك دارم از صداي تو مينويسم . صدايي كه  دو ماه تمام است در حسرت شنيدنش به سر ميبرم و اين انتظار چقدر سنگين است. نميدانم ميتوانم روزه خود را تا آمدن آلبوم جديدت نگه دارم يا نه ، تشنه شنيدنت هستم و مي خواهم با نواي تازه ات در آلبوم رؤيايي  موعود  روزه ام را به افطار بنشينم.

آنچه ميگويم حرف دل تنهايم است ‚ صدايت  نافذ ترين و خوشرنگ ترين صدايي است كه تا به امروز شنيده ام  . بسياراني از عشق خواندند ‚ اعتراض كردند ‚ وطن را فرياد كردند  اما هيچكدام مرا  چون صداي تو عاشق نكرد‚ هيچكدام جز تو مرا جوياي حقيقت نكرد و هيچكدام همانند تو مرا درگير سرزمينم نكرد.

با كدام صدا چون صداي تو در هزار و يك شب و خاتون ميشد عاشق گشت ! از نردبان كدام صدا  در درخت و پروانه اي در مشت و پوست شير ميشد تا كهكشان تنهايي بالا رفت ! از شوق كودكانه كدامين صدا ميشد با حريق سبز  به سماع عاشقان در شب عرياني عشق رسيد ! كدام صدا ميتوانست چون تو  در انتظار خاكستري غرق شود و شنونده را به مسلخ خاكستري آن فصل بد ببرد!  كدام صدا ميتوانست خليج جنوبي ايران زمين را  تا ابد فارس  بنامد !

با هيچ صدايي نميشد اين همه شاهكار را جاودانه كرد. تنها تو و صداي تو است كه چنين معجزه ميكند. تنها صداي توست كه خوشرنگي اش بي حدو مرز است و مست وار  دل ميربايد.

آري ابراهيم حامدي نارنين !  به وسعت خود صدايت قسم كه تمام صدايت را دوست دارم . هنرت  مايه مباهات و افتخار هر ايراني است ‚ هنري كه  شايد بسياري از كشورها حسرت داشتنش را در گستره طولاني تاريخ بودنشان داشته اند .

اما بدان  كه تا آمدن  تازه هايت  همچنان به تو گوش نخواهم داد . اسمش را يا لجبازي بگذار يا قهري كودكانه . هرچند نميدانم تا به كي ميتوانم اين قهر را نشكنم.

بازگشت به صفحه اصلی